حیوانات پرنده جغد در ایران باستان

در این راستا چیزی که همیشه به ذهن آمده است خداوند هیچ موجود زنده ای را منفور خلق نکرده است پس چرا برخی انسانها بعضی از حیواناتی را که خدا خلق کرده است منفور می شمارند خداوند هر موجودی را که خلق می کند بهانه ای برای خلقت آن دارد وچه بسا اگر نسل آن حیوان از بین برود چرخه حیات به خطر بیافتد پس چه زیباست که هیچ حیوانی را که آفریده خداست منفور جلوه ندهیم هر چند که به نظر ما زیانکار باشد از جمله پرندگانی که درزمان های اخیر چهره خوبی برای مردم عصر ما نداشته است جغد است که معمولا دیدن آن را خوش یمن ندانسته اند واینکه ریشه این باور از چه زمانی به اعتقادات وباورهای ما نفوذ کرده است را نمیدانیم ولی نکته مسلم این است که این پرنده همواره در ایران باستان مورد توجه وعطوفت ادیانی چون زرتشتی ها قرار گرفته است این مرغ در اوستا کتاب دینی زرتشتیان به نام اشوزشت aso –zusht به معنای مرغ دوست داشته شده آمده است ونام علمی آن مرغ بهمن یا بوف یا جغد آمده است ودر کتاب پهلوی بندهش به نام کرشیفت آمده است نام دینی آن در اوستا وآن هم در وندیداد کتاب قانون زرتشتیان یک بار آمده است هنگامی که این مرغ سخن می گوید دیوان از آنجا بگریزند ودر آنجا بنه نکنند مطابق با آنچه در وندیداد وکتابهای زرتشتیان آمده است هر گاه مو وناخن بلند بریده شده فردی که پلید وناپاک بوده است دور ریخته وپراکنده شود مرتکب گناهی بزرگ شده است وبرای آن آدابی در نظر گرفته شده است اما ربط این باور زرتشتیان به پرنده جغد آن است که گفته می شود همواره باید این ناخن ها وموهای بریده شده را در گودالی یا شکافی ریخته شود تا پیشکش به مرغ اشوزوشت شود وبا آنها سلاحی بسازد برای جنگ با دیوان

جایگاه حیوانات در ایران باستان

,